Uniformen

Wat kunnen wij vertellen over onze uniformen in het algemeen en die van van onze eigen Schutterij:

Uniformen en historie

Over het algemeen neigt de Limburgse schutter naar een militaire snit in uniformering. Dat heeft minder met vermeend militarisme te maken dan met traditionele accenten die de verenigingen in de beleving van hun verleden zetten. De eerste schutterijen werden aan het eind van de 13de eeuw in de steden van de Zuidelijke Nederlanden opgericht als verenigingen van de meest aanzienlijke uit de ambachtsgilden die zich wilde bekwamen in het schieten met de kruisboog. Naarmate de steden zich emancipeerde en bij de adel steeds meer rechten bedongen, groeide de eerwaarde van de communes. Zij gaven daardoor onder meer uiting door de schietverenigingen allerlei ceremoniŽle taken te laten uitvoeren. Als gelijkwaardige poorters vonden de ambachtslieden, dat tegenover deze extra plichten ook extra rechten diende te staan. Afspraken daarover werden in statuten vastgelegd. Vanaf dat moment verwerd de schietvereniging tot een officieel schuttersgilde.

Om een aantal redenen duurde het nog enkele eeuwen alvorens ook op het platteland schutterijen of broederschappen konden worden opgericht. De belangrijkste was, dat de boeren zich van de adelen niet mochten wapenen. Toen in de loop van de 16e eeuw het feodale stelsel mede door een algehele economische malaise scheuren vertoonde, werd de grip van de heren losser en was ook op het platteland de weg vrij om tot schutterijen te komen.

Zowel ten aanzien van de stedelijke schuttersgilden alsook de landelijke schutterijen geldt de theorie dat deze zijn opgericht om ďauter, heerd en troon' (kerk, familie en vaderland) te beschermen. Inderdaad hebben schutterijen her en der wachtgelopen, gevangenen bewaakt en schouder aan schouder gevochten naast andere poorters en boeren. Ui de eeuwenoude bronnen blijkt echter dat het sociale element binnen de schutterij voor het ontstaan, en zeker voor het voortbestaan van de verenigingen, van veel groter belang is geweest. Dit element kwam tot uiting in de broederschap, waarbij onder meer het bijwonen van missen voor overleden schutters een bindend element vormde. Door de eeuwen heen hebben de schutterijen op het platteland weinig zorg (en geld) besteed aan uiterlijk vertoon. Een kiel, handschoenen, een hoed en een riem vormde naast het eigen geweer de belangrijkste schuttersattributen. In Limburg komt daarin aan het einde van de 19e, en meer nog aan het begin van de 20ste eeuw, verandering. Er worden steeds vaker moderne schuttersfeesten georganiseerd waar verenigingen elkaar troffen. Mede om zich te onderscheiden als een samenhangend geheel, uniformeerde de schutterijen de kleding van hun leden.

In de keuze van de outfit herkennen we de twee hoofdtakken die uit de centrale stam van het schutterswezen zijn ontsproten; de beschermers en de broeders. De verenigingen die hun uiterlijk enten op de beschermende taken, kiezen voor een militaire snit. De schutterijen die het accent op broederschap leggen, gaan gekleed in gilde kostuums. In Limburg is mede door invloeden vanuit het militaire Pruisen de eerste stroming dominant. (bron: Limburgs schutterstijdschrift, Juni 1998)

 

De uniformen van schutterij St. Lambertus

Schutterij St. Lambertus heeft sinds het seizoen 2007 nieuwe uniformen. Zie de foto site voor foto's tijdens het inzegenen van deze nieuwe uniformen

 

 

Geweerdragers in de nieuwe uniformen   

Terug